Een verhaal dat zichzelf schrijft
"Waarom zou ik nu als ziel besluiten om naar de aarde te gaan?" Vroeg een lichttoon aan de Toonladder?
"Dat is natuurlijk jouw eigen keus, en jouw verantwoordelijkheid, maar het zal een avontuur zijn dat beloof ik je" gaven vele tonen als antwoord.
"Hmm, maar wat is daar dan zo speciaal wat hier niet is? vroeg het Lichttoontje. Ik voel me hier veilig en thuis, ik voel me licht en gelukkig. Ik zie helemaal niet in waarom ik hier weg zou willen gaan eerlijk gezegd."
"Dat is een heel goede opmerking. Je hoeft ook helemaal niet weg als je dat niet wilt! Want iedereen, elk wezen heeft een vrije keus."
"Maaaaar .... hoe moet dat dan? Ik snap er niets van.. Waar ga ik dan precies naar toe? Hoe werkt dat dan precies? En wie zal ik dan gaan tegenkomen? En.."
"Dat zijn wel een heleboel vragen tegelijkertijd, zei een koor van tonen. Weetje, wij weten het zelf ook niet precies. Want precies bestaat hier niet.
Het is wel heel speciaal en bijzonder om als lichtwezen naar de Aarde te gaan. "
"De Aarde is een plek vol tegenstellingen" zei de Toonladder . Het is er behoorlijk "donker en koud", en gebaseerd op overleven. Althans zo is het er nu georganiseerd.
Toch is daar een Zon een Bron die alles verwarmend is, en de Aarde zelf die de Bron van Overvloed is.
Ook is er Water de Bron van elk levend wezen en de Lucht is de Bron van ademhaling.''
"Hmmm, nou dat klinkt inderdaad heel anders dan hier. Het klinkt nu al best ingewikkeld vind ik" zei het Lichttoontje.
"De Aarde is de meest geschikte plek om te ontdekken en te leren onderscheiden omdat je dat hier niet kunt."
"Maar waarom zou ik dat dan willen?"
"Je kunt het zien als een ervaring die uniek is voor elke toon. Het geeft je de gelegenheid te ervaren wie je bent."
"Maar ik weet toch al wie ik ben?" Zei het Lichttoontje een beetje opgewonden nu.
"Je zegt het goed, je weet precies jouw unieke lichttoon, je weet wie je bent.
maar het verschil is
HIER ERVAAR je het niet, je WEET het.
Je kunt dus op de aarde gaan ervaren, wat je hier eenvoudig weet."
"Hmm, dat klinkt wel interessant allemaal zei het Lichttoontje. Want ik wil wel gaan ervaren wie ik ben.
En zijn daar dan ook andere tonen die dat willen?"
"Jazeker zei de Toonlader. Er zijn daar ontelbaar veel tonen en allemaal willen ze ervaren wie ze werkelijk zijn."
"Goh dat lijkt me wel spannend dan." zei het Lichttoontje.
"En elke toon heeft zo zijn of haar eigen "keuzepakket" wat het wil gaan ervaren.
Zo zijn er lichttonen die maar heel kort op de aarde zijn. Soms voor ze geboren worden of er net erna vertrekken ze weer.
Of tonen kiezen een omgeving waar het erg moeilijk is om te ontdekken wie ze zijn. Voor deze unieke lichttonen duurt het dan ook erg lang voor ze dit gaan ervaren"
"Maar hoe zit dat dan? Waarom is het nou zo moeilijk te ervaren dat ze een eigen unieke toon zijn?"
"Dat komt omdat ze het niet kunnen GELOVEN. Je kunt namelijk behoorlijk in de war raken daar."
"Wat is dat nou weer?"
'Nou je kunt het zo zien dat je dan niet meer weet hoe je eigen unieke toon klinkt.
Ze zijn simpelweg vergeten hoe ze klinken''
Voor deze tonen kan het een behoorlijke uitdaging zijn om te ervaren wie ze NIET zijn. Dit doet ook erg veel pijn.
Maar, de Aarde is dé plek waar je kunt leren onderscheiden.
Het kan goed zijn dat ze in het pakketje "ervaren" hebben, dat ze eerst allerlei dingen geloven die ze helemaal niet zijn.
"Oh? hoe werk dat dan?"
"Elke toon heeft een zeer unieke lichttrilling. Geen enkele Toon is hetzelfde. Dus als je probeert je toon te vinden, en je luistert steeds naar iets wat er niet op lijkt is dat natuurlijk wel erg vermoeiend!"
"Kun je dan niet gewoon luisteren naar je eigen Toon?" Zei het Lichttoontje verbaasd.
"'Jawel, het is alleen de kunst jouw eigen klank te vinden."
"Maar hoe doe je dat dan?"
"Nou het is best simpel" zei de Toonladder.
"Je bent naar de Aarde gekomen om te ervaren wie je bent.
Dus ALLE ervaringen die gebaseerd zijn op angst is wie je NIET bent.
Dat maakt het een stuk overzichtelijk allemaal vind je ook niet?"
"Hhmm, ja dat klink best logisch op zich" zei het Lichttoontje.
"Er zijn talloze ervaringen van angst. Je kunt bijvoorbeeld denken aan; dat je er niet toe doet, of dat je schuldig bent, of dat je vind dat je geen liefde waard bent en ga zo maar door.
Maar dat is natuurlijk allemaal niet waar!" zei een orkest van tonen.
"Dus als je eenmaal door hebt dat onder veel van je gedachten en gevoelens angst zit, kun je makkelijk zien wie jij niet bent... En dus ervaren en beleven wie je WEL bent!"
"Ohh, nou dat klinkt helemaal niet eenvoudig hoor." zei het Lichttoontje.
"Dat lijkt maar zo, want in essentie is het heel erg simpel en toch ook weer niet. Lastig he. Daarom is het erg belangrijk dat je weet dat jij er bewust voor KIEST om naar de aarde te gaan." zei de Toonladder met een glimlach.
"Is er iets dat ik verder nog zou moeten weten?" Vroeg het Lichttoontje?
"Ja" zei de Toonladder nu een beetje ernstig. Je zult vergeten wie je bent als je naar de Aarde gaat.
Maar er blijft ALTIJD een verbinding met je INNERLIJK WETEN.
Dit is jouw ankerpunt; Je bent een unieke pure zuivere Toon, met oneindig licht, die met alle ontelbare andere tonen een nieuw muziekstuk creëert.
"Ben je er klaar voor?" Vroeg de Toonladder.
"Ja" zei het Lichttoontje moedig. Ik ga op avontuur.
En zo gebeurde het ook...
Het lichttoontje zocht de energie die het nodig had en FLOEP .. het was op aarde.
Wanneer het Lichttoontje samensmolt met de energie van de aarde begon het langzaam te groeien in de baarmoeder.
Het groeide en groeide tot het zo volgroeit was dat het geboren kon worden in een mensenvorm.
Het was een ervaring van intens verdriet, het huilde heel hard om het besef dat het de warmte had verlaten.
Want nu voelde het koud aan, en er waren geuren, harde geluiden, een vreemd licht en zoveel andere dingen meer.
Ondanks alle fysieke gebeurtenissen, ervaarde het kleine mensenkind een verbinding met andere dimensies. Het was alsof het leefde door verschillende werelden heen.
Maar wat is een babylichaam klein! Hoe pas je nou als een enorm lichtwezen in een zo kleine vorm vroeg het Lichttoontje zich af.
Want een vage herinnering aan een eindeloze ruimte zonder vaste begrenzing voelde nog zo bekend .
En zo begon langzaam het leven op aarde voor het Lichttoontje, zonder nog te weten dat het een uniek Toontje was.
Het werd almaar groter en maakte van alles mee. Het huilde en lachte, maar wist niets meer af van de beslissing om naar de aarde te willen komen.
Ervaring na ervaring deed het op. Het voelde alsof alles een unieke ervaring was.
En het begon langzaam de verbinding met andere dimensies te vergeten. Het was er wel, maar de wereld eiste een heleboel aandacht op.
Toen plotseling veranderde er iets, een gebeurtenis, een aanwijzing van zeer waardevolle betekenis.
Het mensenkind viel. Het viel zo hard alsof er geen bodem meer was. Door lagen eindeloos diep. Met harde hand werd het mensenkind wakker geschut. En kon er niet meer omheen.
Alles wat het had opgebouwd viel als een kaartenhuis ineen.
Wat ooit als een bodem voelde, leek nu drijfzand. Geen richting, geen uitzicht. Alsof het kompas rondjes draaide en niet meer stoppen kon.
"Wat nu? Hoe kan ik verder? Ik weet geen uitweg meer" dacht het mensenkind, "ik ben het helemaal kwijt. Ik ben mezelf helemaal kwijt!"
En dit was het moment waar het Lichttoontje begon te begrijpen dat het zo niet verder kon. Het was het begin van een diep besluit.
"Ik zal mezelf terug vinden ondanks alles."
En zo begon een weg van hulp, cursussen, opleidingen, leraren en leraressen. En allen droegen bij aan het terugvinden van wat het al die tijd vergeten was.
Dat het een Lichttoontje is!
En het begon zich ook te herinneren dat er een innerlijk weten is, en je daarmee kunt communiceren.
"Hallo hallo" riep het mensenkind, "kan ik even praten met mijn innerlijk weten aub? Want ik heb zoveel geleerd van zeer wijze mensen, maar toch weet ik niet goed hoe ik nu verder moet"
Het was erg lastig te luisteren naar de stem van het innerlijk weten. Want door twijfel over dat weten was het moeilijk te kunnen luisteren.
Ondanks alle lessen bleef het een uitdaging om harmonie en balans in zichzelf te vinden.
"Want hoe kun je gaan ERVAREN EN BELEVEN dat je een unieke Toon bent? En wat is dat dan precies?
Is het zo dat je dan ook andere tonen kunt gaan "horen, beleven en ervaren"?
En is dat innerlijk weten de Toonladder of is dat dan je eigen unieke Toon?"
Dit waren slechts enkele vragen.
Hoe zit het nou toch allemaal? Vroeg het mensenkind zich af.
Iedereen ziet de wereld om zich heen vanuit het perspectief van bewustzijn dat het nu heeft
Maar je hebt nog zoveel meer tot je beschikking en dit bewustzijn ligt opgeslagen.
Dit is nog niet "ontwaakt" als het ware.
Daarom kan ik dit verhaal ook alleen maar schrijven vanuit het bewustzijn waar ik nu beschikking toe heb.
"Wanneer je naar een sneeuw landschap kijkt, zie een prachtige witte wereld om je heen.
Dit landschap is gevuld met oneindig veel ijskristalletjes.
En je kunt zeggen dat in elk ijskristal licht verborgen ligt.
Zo kun je ook naar jezelf kijken" zei de Toonladder liefdevol.
"Een groot deel van jouw licht zit in een vorm waar je niet zomaar bij kunt. Het ligt opgeslagen, en is nog niet ontwaakt."
"Maar hoe kan ik dan ervaren dat ik een unieke Toon ben?" Vroeg het Lichttoontje?"
"Nou, visualiseer maar een bol van goud zo groot als een voetbal. En pak deze met je handen en zet het in je lichaam, en voel wat er gebeurt.
Wees stil en laat gebeuren wat er gebeuren wil." Zei de Toonladder zacht.
En dat deed het mensenkind. Het voelde zacht, liefdevol, heel stil en veilig. En wanneer het langer bleef luisteren, hoorde het een geluidje.
"Nu ervaar je een klein beetje van wie je bent als Lichttoontje"
"Goh, dat voelt wel erg bijzonder" zei het Toontje vol ontzag.
"Je moet weten dat elk mensenkind groot of klein deze 'gouden bol' in zich draagt, of ze dat nou bewust zijn of niet.
Wanneer je dit weet dan is het iets makkelijker voorbij de menselijke bescherming te kijken die vele hebben opgetrokken om zich heen.
Snap je?' vroegen een heleboel tonen tegelijk.
'Ja, ik geloof het wel' zei het mensenkind. 'Het is een geruststellende gedachte dat we met ontelbare tonen op deze aarde wonen. Zelfs de Aarde zelf heeft haar unieke Toon. Dat is toch wel heel erg bijzonder. '
'Je had nog een vraag of je innerlijk weten hetzelfde is als de Toonladder', zei de Toonladder met een brede glimlach.
'Deze vraag is niet zo makkelijk te beantwoorden. Want het bewustzijn heeft heel veel verschillende lagen en dieptes.
Een ZEER simpel voorbeeld zou kunnen zijn wanneer je naar een warme maaltijd kijkt.
In eerste instantie zitten daar allemaal verschillende producten in: Groenten, deegwaren, kruiden, zuivel, en ga zo maar door.
Maar elk unieke product heeft ook een herkomst. Dat wil zeggen het komt ergens vandaan. Het kom misschien wel vanuit een heel ander deel van de wereld dan waar jij nu woont.
Het heeft een hele reis gemaakt voor jij het kon gaan bereiden met jouw recept.
Mensen, dieren, aarde, voedsel processen, transport, administratie, winkels en niet te vergeten het hele groeiproces van bijvoerbeeld de groente ligt eraan ten grondslag.
En dit kun je weer onderverdelen. Want bv. die mensen en dieren wonen ergens, die wonen in een huis of stal, die vervolgens weer is gebouwd door andere mensen, en hebben gebruik gemaakt van materialen.. en ga zo maar door.....
En dan heb je ook nog de bereidingswijze, waar heel veel verschillende stappen nodig zijn en attributen bv: een vork, lepels, een vergiet, pannen, een mes, een schaar, een prullenbak, een snijplank, maar ook gas of elektriciteit, een oven en ga zo maar door.
Ook deze spullen hebben een herkomst met daaraan gekoppeld een hele wereld die erachter zit.
En dit is alleen nog maar de fysiek met het oog waarneembare wereld.
Maar natuurlijk is er ook nog een energetische wereld. En die heeft ook HEEL erg veel lagen en dieptes.
' Nou heb je een SUPER KLEIN beetje een idee hoe gelaagd ik ben als Toonladder' zei de Toonladder lachend met heel veel andere tonen samen'
Wordt vervolgd as zaterdag.